- Ang pagbabawal sa pagpaparatang sa mga tao ng kawalang-pananampalataya o kasuwailan nang walang legal na tagapagbigay-katwiran.
- Ang pagkakinakailangan ng pagpapatibay sa pagpapalabas ng mga kahatulan sa mga tao.
- Nagsabi si Ibnu Daqīq Al-`Īd: Ito ay isang mabigat na banta sa sinumang nagparatang ng kawalang-pananampalataya sa isa sa mga Muslim samantalang ito ay hindi gayon. Ito ay isang mabigat na suliranin.
- Nagsabi si Ḥajar Al-`Asqalānīy: Subalit hindi kinakailangan sa pagiging siya ay hindi nagiging isang suwail dahil doon ni isang tagatangging sumampalataya na siya ay hindi maging isang nagkakasala sa isang anyo ng pagkakasabi niya rito: "Ikaw ay suwail." Bagkus sa anyong ito ay may isang pagdedetalye. Kung nagpakay siya ng pagpapayo rito o ng pagpapayo sa iba rito sa pamamagitan ng paglilinaw sa kalagayan nito, pinapayagan iyon. Kung naglalayon siya ng pagkondena rito, pagtatanyag nito sa pamamagitan niyon, at purong pagperhuwisyo rito, hindi iyon pinapayagan dahil siya ay inuutusan ng pagtatakip dito, pagtuturo rito, at pangangaral dito ng pinakamaganda. Kaya paano man nagsaposible sa kanya iyon sa pamamagitan ng kabanayaran, hindi pinapayagan sa kanya na gumawa niyon sa pamamagitan ng karahasan dahil siya ay maaaring maging isang kadahilanan sa pagkaganyak nito at pagpupumilit nito sa gawaing iyon dala ng nasa kalikasan ng marami sa mga tao na pangmamata, lalo na kapag ang tagapag-utos ay mababa sa inuutusan sa katayuan.